පංතියේදී බෙර නොගසමි

ඉස්කෝලේ යන කාලේ කරපු පිස්සු වැඩ මතක් වෙනකොට තාමත් හිනා යනවා........... ඒවා නම් කවදාවත් අමතක කරන්න බැහැ......... මොකද කාගේ උනත් පිස්සු නටන කාලේ වෙන්නේ ඉස්කෝලේ යන කාලේ... කවුරු කොහොම කිවුවත් ඒක තමයි ඇත්ත... ඒත් දැන් ඒ කාලෙට ආයෙත් යන්න බැනේ........ එහෙම යන්න තිබුණා නම් කොච්චර ලොකු දෙයක්ද කියල දැන් තමයි හිතෙන්නේ .. මොකද රස්සාවක් කරන්න ඕනි කියල හිතෙන්නේ නැ මෙච්චර මැරෙන්න ඕනි කියලත් හිතෙන්නේ නැනේ නේද ජීවිතේ අමතක නොවෙන සිද්ධි ගොඩක් රැදිල තියෙන්නේ පාසල් කාලයේ........ ඒ අතීතය අමතක වෙන්න නම් ඉතිං එක්කෝ අතීතය මතක් කරන්න බැරි ලෙඩක් හැදෙන්න ඕනි නැත්තම් ඉතිං මේ ලෝකේ ජීවත් නොවෙන කෙනෙක් වෙන්න ඕනි...................

මේ සිද්ධිය උනෙත් මට මතක විදිහට නම් මම දහයේ පංතියේ විතර ඉන්නකොට..... කොහොම හරි උසස් පෙළ පංතියේ හිටිය අක්කල සෙට් එකක් තමයි මේ සිද්ධියේ ප්‍රධාන චරිත උනේ... සද්ද බද්ද දාගෙන ඉන්න ඔය කාලෙට කවුරුත් කැමතී නේ. මෙයාලත් ඒ විදිහටම සද්ද බද්ද දාගෙන හිටිය...(සද්ද බද්ද කිවුවේ චන්ඩි පාර්ට් නෙවෙයි හොදේ) දවසක් දෙකක් ගියා කියමුකෝ..... ටීචර්ස්ලාත් මුලදි සද්ද නැතිව හිටියට දවසක් දෙකක් යනකොට මේක මහා වදයක් උනා එයාලටත්.... කොහොම හරි ටීචර්ල විතරක් දැනගෙන හිටිය සිද්ධිය ටික දවසකින් ප්‍රින්සිපල්ගේ කනට ගියා... ඒ දවස්වල හිටිය ප්‍රින්සිපල් හරිම සැර කෙනෙක්. කවුරුත් බයයි.. ප්‍රින්සිපල් හිටියේ එයාගේ නිල නිවසේ.. ලමයි ප්‍රින්සිපල්ට කොච්චර බයද කියනවා නම් එයා දවල් කෑමට යන වේලාවට ඉස්කෝලේ මිදුලේ සෙල්ලම් කර කර ඉන්න ලමයි කොහේ අතුරුදහන් වෙනවද කියන්න කවුරුත් දන්නේ නැ....... කැ ගහ ගහ ඉන්න ලමයි කොහෙන් දුවනවද කියල ඒ ලමයිවත් දන්නේ නැතිව ඇති එච්චරට ළමයි ප්‍රින්සිපල්ට බයයි....... කොහොම හරි මේ වැඩේ දැනගත්ත ප්‍රින්සිපල් දවසක් හෙමීට ගියා අර කලින් කිවුව උසස් පෙළ ක්ලාස් එකට. ගිහිල්ල සද්ද නැතිව ටිකක් වෙලා දොර ලගට වෙලා අහගෙන හිටිය...............

ප්‍රින්සිපල් දොර ලග ඉන්නවා කියල නොදැන කට්ටියගේ සාජ්ජේ ඔන්න පටන් ගත්තා............. විනාඩියක් දෙකක් සද්දේ අහගෙන හිටිය ප්‍රින්සිපල් කඩාගෙන පැන්න ක්ලාස් එකට..

“මේක ඉස්කෝලයක් කියල දන්නේ නැතුවද කෑගහන්නේ සත්තු වගේ............... එනව එළියට ඔක්කෝමලා...... එන්නයි කිවුවේ මගෙත් එක්ක....”

 

 කට්ටිය කිසිම සද්දයක් නැ..... ඔක්කෝමලා බයවෙලා .. මොනා කරන්නද දැන් ඉතිං යන්න එපැයි පස්සෙන්.... ඔන්න දැන් කට්ටිය යනවා පස්සෙන්. ප්‍රින්සිපල්ට හොදටම කේන්ති ගිහිල්ලා.....  වේගෙන් වේගෙන් ගියා නැටුම් කාමරේට........ නැටුම් මිස් එක්ක කථාව.. අක්කලා සෙට් එක කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව බලාගෙන ඉන්නවා.  ප්‍රින්සිපල් ආවා එළියට..

“මොකුන්ද එවුන් වගේ බලාගෙන ඉන්නේ . එනවල යන්න මගෙත් එක්ක... ” කියපු ප්‍රින්සිපල් ආයෙමත් කැගැහුවා. බයවුන කෙල්ලෝ ටික ප්‍රින්සිපල්ගෙ පස්සෙන් ගියා. කොහොම හරි මෙයාල ටික අරන් ගියා ප්‍රධාන ශාලාවේ කොරිඩෝ එකට.

“බිම දණ ගහගන්නවා දැන් ඔක්කොමලාම. ”ඔන්න දැන් පේලියට කට්ටිය දණගහගෙන ලැජ්ජාවෙන් මුණු ටික බිමට හරවගෙන ඉන්නවා....... මෙන්න බොලේ නැටුම් උගන්නන මිස් බෙර ගොඩක් උස්සගෙන එනවා... අපි බැලුවා මේ මොකද කියල. ප්‍රින්සිපල් එතකොටම, 

“මිස් දැන් මේ එක් එක්කෙනාගේ කරේ බෙරේ ගානේ එල්ලන්න.. ” කියල කිවුවා. අනේ ඉතිං නැටුම් මිසුත් ඒක ඒ විදිහටම කලා.. නැත්තම් ඉතිං වැඩ වරදිනව කියල එයා දන්නවනේ..කොහොම හරි ඒ විදහට බෙර එල්ලුවා කියමුකෝ.. දැන් තමයි වැඩේ. පොඩ් පංතිවල ඉන්න පොඩි එවුන් පෝලිමට ගෙන්නලා හරියට කානිවල් එකක් බලනවා වගේ ඔක්කෝටම මේක පෙන්නුවා........... කට්ටිය හිනාවෙවි මේක බලනවා  අපිට නම් පවු කියලත් හිතුනා... අහ් කියන්න බැරි උනානේ එයාලගේ කරේ බෝඩ් එකකුත් එල්ලුවානේ.... ඒකේ,

“මින්පසු මම පංතියේදී බෙර නොගසමි....” කියල ලොකුවට ලියල තිබුණා.